Energiezuinige woningen in heel Europa moeten bijdragen aan het verlagen van de CO2-uitstoot. Sociale verhuurders worden geacht dit actief op te pakken met energiebesparende ingrepen. Steun van de overheid is echter een belangrijke voorwaarde.

In de sociale huursector in diverse Europese landen is het besef doorgedrongen dat CO2-uitstoot van woningen omlaag moet. Veel verhuurders zijn gemotiveerd hun woningbezit aan te pakken, maar toch is energiebesparing meestal geen vast onderdeel van het voorraadbeleid. Steun van de overheid lijkt een belangrijke voorwaarde voor daadkracht bij sociale verhuurders, ook in de landen waar de sector in staat is om zelf succesvolle renovatieprojecten op te leveren. Dat komt naar voren uit het recent verschenen boek Energy efficiency in housing management.

Belemmeringen

De beperkte mogelijkheden om de energie-investeringen aan de huurders door te berekenen, ervaren de sociale verhuurders als belemmerend, vooral omdat zij energetische investeringen duur vinden en deze niet op korte termijn kunnen terugverdienen. Huurders stemmen niet altijd toe in duurzaam renoveren omdat zij de hen voorgespiegelde besparingen op energielasten vaak wantrouwen, terwijl de huren wel omhoog gaan. En in een aantal landen ontbreekt het aan een geïntegreerd stelsel van subsidies en wettelijke verplichtingen om investeringen mogelijk te maken.

Stimulansen

De kans op uitvoering is vooral groot bij intrinsieke gemotiveerde verhuurders, maar ook zekerheid over de koers van de overheid draagt daaraan bij, in de vorm van financiële steun, voorwaardenscheppend beleid en afspraken, vastgelegd in normen en convenanten. Toch mag er meer initiatief van de sociale verhuurders zelf worden gevraagd, vinden de auteurs.

Belang van het onderzoek

Over de praktijk van energiebesparing in de sociale huursector is nog maar weinig bekend; vooral over de implementatie en het management dat daarbij nodig is. Het belang van het onderzoek is dat het dit nog bijna onontgonnen terrein in kaart heeft gebracht.

De deelnemende landen zijn: Zwitserland, Duitsland, Zweden, Engeland en Oostenrijk (waar de sociale huursector voorop loopt in beleid), Nederland en Frankrijk (waar energiebeleid nog in de kinderschoenen staat) en Slovenië, Tsjechië en Denemarken (waar de ambities in de sociale huursector betrekkelijk laag blijken). Canada komt als niet-Europees land eveneens in deze laatste categorie aan bod.

Voorbeeld voor Nederland

De sociale huursectoren die slecht afsteken bij de andere kunnen zich op basis van dit onderzoek serieus afvragen wat hiervan de oorzaak is. Vanuit Nederlands perspectief gezien is het bijvoorbeeld confronterend dat in Oostenrijk, Duitsland en Zweden, landen die net als wij met een economische crisis kampen, de sociale huursector er desondanks in slaagt veel woningen energiezuinig te maken.